W gronie absolwentów kursu permakultury intensywnie wymieniamy się nasionami i sadzonkami. Właśnie sieję sadzeniaki odmiany sarpo mira od Asi, które mają się oprzeć zarazie ziemniaczanej. Odbieram z paczkomatu przesyłkę, w której ma być jedna dzielna gałązka białej porzeczki. Krzewów owocowych u mnie wciąż mało, a szczepki wzięte od Jacka na zeszłorocznym zlocie absolwentów się nie przyjęły. Zatem wdzięczność dla Ani za tę chęć podzielenia się pędem rośliny. Wydawać by się mogło, że my tu
a) tworzymy społeczność,
b) dzielimy się nadmiarem
Gdy otwieram przesyłkę, poza gratisami (aa, masz jeszcze pęd bazylii, może się ukorzeni) czeka na mnie plon piękna. W sposobie ułożenia sadzonek w pudełku po butach. W zadbanych etykietkach. Wreszcie w akwarelą malowanej kartce informującej, co my tam mamy i jak o to zadbać.
Od dawna wiem, że umiem przygotować zdrowe i smaczne jedzenie, brakuje mi tylko żony* płci dowolnej, by pomóc to ładnie gościom podać. Przesyłka od Ani przypomina, że nawet nie mając tej "żony" na stanie, mogę plon piękna miewać. I skoro nie jest częsty, tym bardziej potrzebuję się zatrzymać, bo go zauważyć, uhonorować. Przypomnieć sobie, że piękno jest ważne.
*Zanim ktoś mnie zdissuje za utrwalanie patriarchalnych schematów, zauważę, że ostatnie moje obcowanie z jakością "posiłku z żoną" to były te cudne kiszoneczki podane przez Pablo Pawełło w czasie spotkania z rytuałem spirali w Szlinokiemiu. Och, a może nawet i tak możemy? Jak niektórzy optują, by nie mówić o męskiej i żeńskiej jakości tylko o yin i yang albo o słońcu i księżycu we mnie. I w ten przecież sam sposób każdy z nas ma w sobie zarówno jakość żony jak i jakość męża...
Grafika: 3 etyki permakultury oraz 12 zasad permakultury wg Davida Holmgrena: za stroną world permaculture assosiation
